PO.E-M@RIO.XMSMS
Intro:
Tras
moitas dúbidas decidin transcribir e e-publicar os fragmentos que a vida me
foi facendo deixar no camiño... vou omiti-las datas e a orde cronolóxica.
Gardo
os orixinais porque existen certas coincidencias con letras de grupos publicadas
con posterioridade... sen ánimo de acusar a ninguen de plaxio.
Alguns
dos textos non teñen título, outros titúlanse como a canción na melodia da
cal me inspirei ainda que o fragmento non teña nenguha relación coa canción outros teñen titulos xeroglificos que
só significan algo para min.
...
E querereite cando os meus ollos
tropecen
contigo nun recanto calquera.
Querereite
cando caia sobre o meu corpo
o
orballo do teu ollar dende a outra aceira.
Querereite
ó dicires o teu nome
e
denantes de que empece a carreira.
Querereite
paseando no solpor
polo
medio da carballeira.
Querereite
cando tropeces e caias
e
a túa man pedindo axuda extendas.
Querereite
vaias donde vaias
e
veñas de donde veñas.
Querereite
cando vexas que non son o home
que
buscabas para encher a existencia.
Querereite
cando cruces para non verme
e
cando non me vexas nas escaleiras.
e
por riba da bágoa derradeira.
Querereite
cando me deixes...
un desexo eres. Coma
quen toma
un lóstrego de aire
fresco
nunha fraga te vexo.
Rompendo
o cristal monotono
da hora,
bebendo da túa fonte
sonora,
chego a sentirme
vivo no deserto
e libre da cadea
desta folla;
que non chega para
pintar o teu reflexo.
o pasado , agora,
non
ten cor.
¿ten cor ó mediodia a aurora?
neste presente-pasado
só o futuro merece ser pintado
podes vivir lembrando as cores dunha flor
pero, o final, só terás dor.
+ PALABRAS
antes
que os paira a nai;
tal
vez, se a nai natureza llo houbesen contado
nen
Adan nen a Eva fai.
E
din que a terra e menor ca un brilo
na
escuridade estelar.
¿cómo
nos vería (coma nos teñen contado)
quen
mandou ó sol brilar?
falar
buscando a verdade
é
non parar de falar...
enchendo
de verbas o aire
sen
nunca a ela chegar.
he creido ver.
A un ser perfecto, a un angel;
no lo sé...,no lo sé.
Pasea por el bosque
con naturalidad.
Poseso le sigo
todo me da igual,
me da igual
¡idea! ,¡idea!
¿por qué nadie te escuchó?
¿por qué si te toco
te rompes en dos?
Esperanza , esperanza
rayo de luz fugaz
que pasa entre las nubes,
se refleja y se va.
Solo un rayo de luna
me ha hecho imaginar
que el mundo que deseo
puede ser real...
que es real.
Se oculta en las hojas muertas
que vuelven a brotar;
y pronto un bosque nuevo
crecerá.
Gustaríame facer un corte
profundo no espello de cores
para tocarte;
para que logo pasases
e me ensinases o camiño que percorres.
Un corte profundo no cristal esmerilado
para que veñas a dicirme
o que pensas cando estas tan só.
Para que veñas a mentirme,
e a falarme de ser bó...
Para falar do que non sabemos
e calar o que dicimos
aproveitando o ruido
do cristal que non rompemos.
Para sentir o sangue fervendo
sen un lume que quente.
Pois, si o corazón minte sempre
o tempo vaise perdendo
e a verdade non o vai recuperar.
Saio a pasear coa media lua;
buscando á media laranxa,
sonando con marchar lonxe,
sen reloxio e sen guia.
Escrevo nun papel transparente
E visto roupa sen prancha;
son a sombra
que non vé á xente.
Son o suicida deitado na via
do tren que non pasa. E na grúa
axudo a construir a torre
de Babel para que non se entenda
ninguén con ninguén.
INCUBACION.
Camiño ó borde dun abismo,
pola sombra do borde dun tellado;
alá ó fondo ruxe o mar
co seu sempre e o seu nunca...
Duas verbas que me deixan calado
pensando se seguir ou tirarme eiqui mesmo.
as ondas fan escuma ó bater nas pedras
e o seu ruxir sae dos bafles de calquer bar
as gaivotas buscan peixes mortos
e acabo coa escuma da cervexa-mar.
Vivo buscando as miradas alleas
e enfadandome co ruido das motos
escondendo a miña sombra tras calquer balado
para que algunha verba a asesine
e poder escomenzar de novo
só un espello,
pero ti o podes
deformar...
Son coma nubes,
mais fan de balas,
para que podas
matar...
Porque, si acertan na memoria,
non se esquecen mais.
carta
de amor.
Apagouse
o lume na fogueira,
perdeu
a lúa o seu esplendor,
pasou
o teu enterro á miña beira,
pararon
as agullas do reloxio,
correron
cara atrás coa memoria...
caeron
festas, caeron feiras...
No
tempo te busquei en vano...
non
atopei nen sombra nen flor.
Cada
vida é un rio
e
ten un mar e unha terra,
ceo
, xente e estrelas...
E
ten un xeito de correr,
unha
cor, unha canción...
Perderte
non foi o que mais importou
a
falla de valor foi suficiente,
o
desprezo o peor.
Non
te culpo nen me disculpo,
non
pido chorando perdon,
non
teño medo a vivir só no mundo,
nen
a morrer no paredón.
Pero,
si sinto que rematara
asi
coma rematou
Chegou
a derradeira
carta
de amor.
VÉXOME FUXIR CADA DÍA
DO AROMA DO TEU DESPREZO
E DOS LUMES DO TEU DESDEN,
PERCIBINDO DOS TEUS XESTOS O DESAIRE.
CADA DÍA QUERO PEDIRLLE A DEUS
NON AMARTE, PERO LLE PIDO QUE ME AMES.
UN DÍA NON PUIDEN FUXIR...
BATIN CONTRA OS CANTÍS DA TÚA INDIFERECIA
E DESFÍXENME EN ESCUMA DE DESESPERACIÓN
SÉNTOME O SER MAIS RUIN
SOBOR DA TERRA, NON PODO CONFIAR NIN NA PACIENCIA,
NON QUERO NIN ESPERANZA. QUE PEOR QUE DO AMOR A MALDICIÓN?
A porta esta aberta,
a habitación valeira,
a cama tan fria coma...
Ti non estás.
¿estiveche?, ¿estarás?.
O vento ruxe na fraga,
o silencio no meu redor,
o ceo limpo é coma...
¿Onde estarás?
¿marchache?, ¿voltarás?
A auga corre,
vai batendo nas penas
e fai un ruido que
é coma...
¿qué farás?
¿riches?, ¿rirás?
Chove nas rúas
e no meu corazón.
Aquel paraugas e coma...
Xa non podo lembrar
porque sempre estas
todo é coma ti
todo te leva.
...
ó gran sol
ó
mar , ó mar...
A
experiencia:
O
sufrimento, o traballo
¡
A verdade! , a verdade.
Saber
porqué e para qué,
Comprender.
Ás
abellas e ás formigas.
A
suor que refresca a fronte,
O
pipo no solpor,
As
gaivotas no peirao,
A
mar no gran sol.
Mirame ós ollos,
para saber o que penso.
Debuxa o teu sorriso
e sacude o pelo
coma si eu fose espello.
Comparte o pan comigo
e compartirei o que teño.
E non mires atrás...
¿estas lista para
seres medio corazón?
¿estas lista para...
todo?.
Detrás de cada ollada
hai un sentimento
limpo coma un neno
e grande coma o ceo
¿de que te ris agora?
Creo falar en serio
¿estas lista?
¿queres ser
o meu medio corazón?
Como vivir sin aire,
Como ver sin luz,
Como sentir sin piel,
¿bajo que cielo me cobijo?
Sin ver tus ojos otra vez....
(dime)
De un mar sin olas,
De una playa sin arena,
Dime de un sol sin calor,
De un avión que no vuela.
Cuantas veces te lo dije,
Cuantas veces te esperé,
Cual es el número más alto,
Cuantas veces te busqué.
(dime)
El color de lo invisible
Y todo el tiempo que pasó.
Dime riendo que dios existe,
Diré llorando “existo yo”...
(dime)
Las lágrimas derramadas,
El sufrimiento y dolor,
Las manos que se estrechaban,
Cuantas palabras de amor.
Roto está el cristal
Donde escribí tu nombre.
Y las promesas rotas
Se queman en la lumbre.
Nada quema más lento
Nada con tanto dolor
Preferiría estar muerto
A perder así tu amor.
DISPARO
DE NEVE, QUE HOXALÁ
NON
ACERTARAS NA MIÑA
INCANSABEL
MEMORIA;
SEI
QUE, COMO SILVIO,
PROMETIN
NON REPETIR O ESTRIBILLO
DA
“ERA PARINDO”
PERO,
QUIXERA DICIRTE
QUE
ESTE TROZO DE DESERTO
SEGUE
RESISTINDO NO MEDIO DO MAR.
Quixente,
E non souben quererte;
Nin porque nin para que.
Tivente,
E non souben reterte
E cando estabamos xuntos...(parecia non quererte)
Perdinte,
Tal vez porque non souben que
Querendote che roubaba minutos.
E o peor de este non-verte
É verte en calquer parte
Queréndote ou finxindo que
non.
Esa xaula dourada que brila
No lixo da miña existencia.
Esa escuma que rompe
A monotonía do mar.
O que enche...
O que valeira...
¿Por qué xurdes agora ,fénix,
no medio da miña existencia?
Casa de burjas
En
la casa de las brujas
Buscaré
todos mis sueños
Entre
duendes y enanos
Romperé
todos mis miedos
En
el suelo hay un dibujo
En
el aire olor a muerto
Las
bebidas y los naipes
Entre
risas de angel negro.
Una
bruja con su escoba
Por
el aire me hace volar
Veo
monstros horripilantes
Entre
gritos del más allá
Pido
el deseo que me conceden
Bailo
las danzas de satán
Me
coronan rey de los muertos
Y
declaro la oscuridad
Cuando
abre el nuevo dia
No
hay nadie a mi alrededor
En
el suelo la jeringuilla
Las
botellas en el rincón
Busco
a tropezones la salida
Me
hiere los ojos la luz del sol
Cuando
por fin dejo la casa
Se
oyen risas en el salón.
A mellor resposta é o silenzo
¿e logo?. Non, será mellor non falar ren;
deixa-las penas gastarse no río,
ata que son area e van ó mar
en capas coma de cebola...
Ás veces quedo nos zapatos.
Pero, é mellor iso que facer o de todos tódolos días
os bares, os porros, as mulleres...
Falarlle ás paredes,
polo menos non poñen mala cara cando lles queres.
Porque agora ata te din como debes romper con todo
“si quieres se un macho dale al porro”
e se queres protestar
tírate de cabeza ó mar.
E os que loitan fanno coma os gladiadores:
Destrózanse entre eles diante dos emperadores.
Mais o río do tempo está da nosa banda;
só debemos coidar das cebolas da historia e agardar,
para que non as apodrezan ou destruan,
e cando chegue o momento da fame darémosllas á xente
que ,o lelas, botará a chorar.
Matar
Todos falan de matar
matan a ETA e o GAL
E vai ¿subindo ou baixando?
coma unha espiral
de xente morta e matando...
A parede segue ahí; pálida, dura e alta
cas manchas vermellas dos derradeiros mortos
Un traballador borracho sostendo o IPC e un xordo
berrando pola liberdade que o cego non ve e a falta
de xustiza que o pobre non sinte...
Xordos que non se escoitan a si mesmos,
que berran cos outros xordos
Xordos que non teñen “sonotone”
Duro debe ser para unha nai, xa triste
polo mal que vive, ver ós fillos berrar sen escoitar
velos loitar entre eles e non contra os que fan mal;
mentras, cada dia que pasa, a esperanza morre
e unha pedra nun camiño di, silenciosa,
a única mensaxe de liberdade:
“ESPERADE”.
Te
vi con los ojos de la desesperación,
Te
acaricié con las manos del deseo,
Mis
labios buscaron tu sabor de alcohol,
Refugié
todos mis sueños entre tu pelo,
Y
fuiste desapareciendo hasta quedarte en nada,
Pero,
seguiste siendo en mi.
Beso
a beso me devoraba la ansiedad,
Cada
beso quería otro y más...
Y
te fui comiendo hasta dejarte en nada;
Pero,
seguiste siendo en mi.
Con
mis uñas desgastadas te arranque el velo,
Los
zapatos, los guantes , el sombrero...
Camino
del dormitorio todo quedó en el suelo.
Y
debajo de la ropa te quedaste en nada
Pero,
seguiste siendo en mi.
Igual
hice con tu prima y tu hermana
Y
toda tu familia. Todas iguales a ti,
Todas
se quedaban en nada
Para
seguir siendo en mi.
Y
cuando la noche se mueve
Te
siento dentro moviendote
Con
ellas. El suelo tambien se mueve,
El
mundo se tambalea. Te siento gritar,
Correr,
cantar...A la mañana mi espiritu vuelve...
Estas
aquí , a mi lado, en el suelo
Con
todas ellas...
Quise
emprender el vuelo
Pero
no salí de aquí.
¿Qué significan los deseos?
¿Dónde está la libertad?
Las sombras me llevan al infierno
Acabo de despertar...
Alguien espera detrás de la
última puerta
Loco porque le llamen
Para poder explicar.
Una cruz en un muro, una grieta
abierta
Un secreto escondido
Algo que no puedes mirar
¿Son los sueños sólo sueños?
¿Son tambien vida real?
El mundo oscuro rodea a sus
dueños
Cada mañana al despertar.
Cando o tormento diario cesa
Chegas ti coa calma
cos teus xestos, coa tua beleza
na fondura do pozo da alma
ese ollar alumea na miña cabeza
arrincandome a paz pasada...