Libros po.e-m@ario.XMSMS inicio persoal

 

 

G 31.150

 

            INTRODUCCION

 

            A PRIMEIRA ANDANADA

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

INTRODUCCIÓN ( 2003 )

 

            G 31150 era o nome dun anticoagulante experimental na década dos 90, que prometía se-lo anticoagulante ideal... nunca souben se acadou as correspondentes licencias de explotación industrial e cal foi o seu nome comercial. Tampouco creo que sexa importante.

 

            Elexin ese nome para este intento de libro pois o que eu precisaba era algo que impedise que o meu sangue parase , que mórrese afogado nos meus própios coagulos. Tamén coidaba que a mocidade desa época vivia coagulada nos modelos culturais-comerciais e que na universidade cundía o nihilismo e o desánimo, polo tanto: anticoagulante para todos.

 

            As circunstáncias persoais nas que foi trazado este atadillo de folios quedan dabondo reflexadas na amalgama sentimental dos pensamentos da persoaxe principal, mais coido preciso facer alguhas puntualizacions.

 

            Ás persoas as que podo chamar “amigos” non viñeron a estudar a Santiago o ano que fun eu, ista non foi a causa desa aparente soidade que persegue o noso protagonista mais si que influiu na conceptualización de todo o que o arrodeou.

 

            As vivencias persoais mezclanse e, co tempo difuminanse tras unha cortina de gasa que as fai menos nídias ,pero mais intensas.

 

 

 

Ponferrada  Maio de 2003

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A primeira andanada

 

 

Las gotas que ruedan por su cabeza son lo único que le dá la sensación de estar vivo, es como el infierno... Truena en desacordes melódicos mientras todos esos seres, a su alrededor , parecen retorcerse con un dolor de siglos; los relámpagos centellean en colores llevados por los truenos anunciando un fin que no llegará, el arco iris brilla en un techo del salón penitenciario... Es el desierto donde sólo beben los ricos y los listos que supieron hacerse sus amigos.

 

         Un ser deforme se deposita a su lado. La mayoria de su masa se derrumba en el escalón junto a él y dos largas prominencias se prolongan hasta el cultivo etílico inferior. Su vista busca: esas dos prominencias van unidas en su cuarto superior por un tejido negro, esponjoso y grueso con unas pequeñas aberturas laterales... en el resto de su recorrido esas prominencias son tambien de tejido negro, pero más fino y casi transparente, en sus extremos cada prominencia lleva un a modo de caparazón de plástico negro y madera con una especie de orejas y él le dirigió la palabra a esas orejas negras de estruendo atronador. Aproximó su aparato bucal hacia aquella cosa y “ Hola “ , al momento las dos extremidades se juntaron y , en el estruendo general, se pudo distinguir el ruido del contacto de materias a gran velocidad; él sintió su cara impulsada en dirección oblicua a aquellas prominencias y sus pantallas volando hacia el huracán del centro. Su cuerpo cayó en el suelo mojado siguiendo a la cabeza por pura solidaridad mientras su espiritu se moría de risa en el escalón y era recojido por los arcángeles celestiales.

 

Cuando despertó uno de los camareros lo llevaba a rastro hacia el servicio... “ Vale ,vale ; ya me despertñe, ya estoy bien”... “deixame xa podo ir só” y lo apartó con un movimiento de manos , cayó al suelo, se levantó con cuatro eses itálicas, dos “me cago en tal” y varias interjeciones peyorativas. Una vez en pié se llevó la mano al dolor intenso que tenía en la cara: “menuda, cómo coño me haria esto?”. Salió dando traspiés... en la calle ya no era de noche.

 

                            ...      ...      ...INICIO

 

El suelo estaba teñido por el gris de la niebla y la cúpula nebulosa parecía apoyarse en lo alto de la ciudad; la grúa roja no quería construir el nuevo palacio,  quería destruir los viejos monumentos; la escuela brillaba a lo lejos sobre la arteria del papa muerto que llevaba el fluido de la civilización a sus raices de piedra.

En la cuesta verde brillaba, en baja frecuencia, el camino de todos sus días y, en el otro borde de la colina, el poder lo contemplaba con la seguridad que dá el control de las cosas..El frio de los pies no le deja concentrarse en sus libros. Son quincemasseis días de Enero y la cuesta es interminable...Las señales tapadas daban paso en todos los sentidos a una calle que sólo valía para ir hacia delante.

 

                            ...      ...      ...

 

Tenía los pies congelados; sentía , mejor dicho, no sentía sus dedos en los pies y la planta era como una parte de la losa de la acera, el frio se le colaba por el fondo de los pantalones haciendo rechinar sus rodillas, la respiración le molestaba en la nariz y le acuchillaba la garganta por dentro, sus ojos lloraban con desesperante continuidad y sus orejas eran masas de gelatina que sobresalían en exceso del pelo. Intentó tararear una canción (siempre una canción) para olvidar el frio... Tenía la memoria congelada y sólo recordaba el estribillo, al poco se aburrió y pensó que debía hacer algo sino llegaría a viejo sin moverse; por puro instinto acarició su mentón y descubrió las vellosidades de dos semanas erizadas, casi cortantes... “esto é demasiado agardar” su vista se levantó del suelo hacia el norte, seguia sin aparecer la luz que esperaba; movió el bolso entre sus rodillas doloridas para tantear el peso y el esfuerzo “poderei chegar a tempo?” No , era demasiado lejos para sus posibilidades; se quedó quieto y volvió a proteger su cara con la solapa de la chaqueta. Mientras miraba a una hormiga muerta en el suelo sintió como se transformaba en un bloque de hielo puro, transparente , regular y frio. Un perfecto poliedro de H2O congelada... Quiso sonreir para sí, pero su molesta manía de morderse la lengua lo traicionó ; con el dolor levantó la cabeza y ,por casualidad , vió aparecer una luz que allá a lo lejos venía hacia él con la velocidad de lo esperado, se aproximaba rauda y sólo la idea del encuentro deseado despertó a todo un organismo de su invernación, hasta el corazón se dignó a latir con la esperanza... fue en vano, la luz desapareció hacia el este cuando estaba a cien metros  “merda, eu marcho” al volver bruscamente el cuerpo sintió estallar algo, tal vez los trozos de escarcha de sus brazos... las rodillas no se lo podían creer cuando recibieron la orden de avance y sólo cedieron al tercer intento arrastrando consigo a unas masas blancas y marrones que debian ser sus pies , pero que él sentia como si fueran de otro. Con el bolso al hombro inició su viaje hacia el sur muy triste porque sabía que no llegaría a tiempo... y estalló el trueno del mensaje y vió reflejada la luz del destino, el objeto azul y blanco pasó a su lado con rechinar de dientes y abrió sus fauces con un golpecito de aire, de su interior venía una luz mortecina. Él sonrió, levantó el brazo con la palma de la mano extendida y “Hey xefe, pare”.

         El número cuatro negro brillaba con luz própia, pagó el billete, se sentó y dijo “ Coido que ainda podo chegar a tempo ó cine”.

 

                                               ...      ...      ...INICIO

 

         Cuando la puerta volvió a  rugir era ya tarde para pensar más así que desnudó su mente ante la libreta y se zambulló en el confort de su cama y en el relato de Nueva York... la luz se apagó pronto y todo dio la vuelta para esperar que mañana fuera mejor.

 

                                               ...      ...      ...

 

         Sus manos apretaban el cristal como intentando tocar el líquido del interior que se bamboleaba con sus movimientos espasmódicos. Parecía una hoguera como las de San Juan; luces, humo, cristales con líquidos, carne en intestinos, trigo al horno y buen humor de doce grados... se hablaba de una manera ocasional sobre las parejas y él la invitó a bailar. Ella no ofreció resisténcia; una, dos, tres vueltas y a la cuarta ella  se vació y él la abandonó en una esquina al tiempo que decía en su lengua profunda: “imos, esta festa é aburrida”. Los otros succionaron las bocas de sus parejas dejando en sus labios de cristal el sabor del adios... un despistado salía de una habitación oscura gritando, pero antes de que terminase su frase sobre dios una especie de oso carnicero le preguntó por su economía y le arrastró con una voz de mando hasta el malecón de un puerto sin mar; allí el despistado descargó el tesoro que había pirateado a una vida de sacrificio y corrió para tropezar con la piedra de su caida anterior: “Merda” se levantó como una vaca parida y se arrimó a una pared que se movió con el aire y dio con él otra vez en el suelo... A la hora en que despertó la tribu estaba a cuatro lunas de distancia en lo alto de la montaña pequeña a punto de escalar la Q. , pero sus miembros aprendieron a contar y recordaron... “Xa está liada, falta o ... “ mandaron unha patrulla, cuando encontraron al despistado este se daba el aire de suficiencia con dos especimenes de nueva generación en un rincón luminoso del caracol... La discusión pudo durar horas, pero la mención de una palabra fue suficiente. Los otros seres se miraron  los siguieron. En las escaleras santas las manos apretaban cristales, papeles y trozos secos de hoja, los sueños se transformaban en gritos y los besos eran algo común... El sol los sorprendió en una postura poco anatómica y con una tormenta en cada cabeza. “as dez”, “me cago en...”, “quen foi o derradeiro?”, “onde van os meus calcetines?”. La conversación duró mientras rugía el motor por las rampas ardientes de la carretera desierta y no cesó hasta que avistaron las grúas de sus camas y oyeron las alarmas de sus casas sonar... “outra fuga e van...” ¡¡ qué tanto dá?? El próximo invierno lo volveremos a intentar.

                                               ...      ...      ...INICIO

 

         Cuando las escaleras parecían dormir él abrió los ojos e impulsó su cuerpo hasta la posicisión de semi-incorporado, fue entonces cuando se percató de la magnitud de la catástrofe...

         Allí no había ninguna escalera, ni gente, ni luz... En la oscuridad tanteó lo que parecía ser una cama: Una superficie por debajo de su cuerpo blanda, mullida, muy cómoda recubierta por una tela fina. Otra superficie por encima de sus piernas compuesta por una serie de capas más ó menos gruesas y de diferentes texturas... todo esto tanteaba cuando sintió un movimiento en la oscuridad y rechinaron los resortes de la cama, sin darse tiempo a pensar sus manos cayeron hacia la parte izquierda y toparon con un objeto irregular, blando, cubierto por las capas protectoras que emitia una especie de gruñido...

 

                                               ...      ...      ...

 

         Delante de la puerta del local había una multitud de caras cansadas de estar allí... esos seres deformes eran conocidos de sus sueños y de sus noches: uno, sentado, tocaba el violin; otra acariciaba el cráneo de su amante, el alto controlaba entradas y salidas, una pareja era expulsada después de ser “desplumada” en el bosque de piedra, aquellos cargaban sus culpas con cantos de redención... desde una ventana un hombre con barba saludaba con impasible ademán de vencedor...a nadie. Se abrió la puerta; dentro, era el auténtico templo del silencio, un zumbido extraño provenía de las lámparas o de los altavoces?, La flora asomaba de las paredes y grupitos de figuras cuchicheaban en las columnas... se oia el ruido de los pies arrastrándose, de los talones que chocaban con el suelo, del calzado mojado; baldosa blanca, baldosa oscura, baldosa negra, esquina, baldosa blanca, baldosa oscura... el suelo se movía hacia la entrada esquivando ramas con  uvas destiladas, los troncos cubiertos de telas de araña, las células de las paredes, las puertas a ninguna parte y los asientos vacios... por un ala menos ocuapda el suelo se desplazaba llevando a los pies hacia la puerta porque había que timbrar para entrar... “ cuidado shicos no ir todos a las ves que nos sobra el tiempo” donde el timbre estaba lleno de gente, rostros y seres extraños; sonrisas y dientes largos, vestidos de colores y caras sonrosadas papeles en las manos, miradas en fuego cruzado... había una orquesta de mucha gente tocando piezas antíguas... tribus enteras eran aplastadas y unos hombre con rollo apartaban negro de blanco. Junto al timbre había cola; no había cola ni el timbre; cinco dedos tocaron y pidieron, chocaron las cabezas y el suelo volvió a entrar estando dentro...

-“ un dia teño que vir á catedral con maís gañas” zumbó para sus adentros mientras escribía.

 

                                               ...      ...      ...

                                               ...      ...      ...INICIO

 

         O sol fai puntiños na parede, no cristal e na persiana; mira, dende lonxe e dende arriba a eses seres...nen sequera lles presta atención, esquéceos de cotío e só os lembra cando do seu mundo sae un obxecto para paseares polo seu reino.

         O sol non é orgulloso nen despótico, as nosas cousas non lle van nen lle veñen; él non ten os nosos problemas porque non coñece os problemas.

         O sol non ten cara escura nen bágoas; mans nen medo porque non ten qúe ocultar nen a quen temer, él enche o espacio coas frecuencias da súa desintegración.

         O sol non é feliz nen ten sexo, non posue nen é posuido, non soña nen reza porque ... non ten vida.

         A lúa é mais fermosa, pero menos odiosa. Cara ela podemos mirar sen perder a dignidade e se desfacernos en bágoas. Ela é mais querida e menos temida; cantada, debuxada, vesificada... Pero ela non é ela, a súa beleza ven do feo e a súa atracción ven do medo, o seu frio do calor e a súa risa do estrondo.

         Porqué queremos ós espellos?. Tal vez, o que reflexan é moito mais para nós e o espello rebaixa o malo e resalta o bó, así podemos mira-lo sol pola noite sen temor a quedares cegos... O mesmo efecto pode te-lo alcohol, ainda que hai momentos... (...)

         A rúa mollada, carteis nas paredes, chan e ceo grises e húmidos cristais de mentiras, caras longas e copias, ollos que se cruzan... Unha esquina, outra rúa, unha praza, outro cruce... coidado co coche... unha galería, un bar, música frotando polas paredes, movemento de pes, carreiras pola noite, bicos na parada... sono e arrastrar de pernas, os vasos valeiros, a vida vacía , vómitos no cerebro e restos na papeleira.

         A noite repítese tódalas noites sen ser nunca igual, porque nunca é perfecta; sempre falla algo e voltamos a escomenzar nas gotas que mollan a rúa no solpor.

 

                                               ...      ...      ...

 

 

O chan movese baixo os pes levandote pola cidade sen esforzo, á vontade; evitas á xente, ós coches, ás paredes, ós escaparates e non te leva a ningures.

         Non hai case nada que importe o bastante, pero somentes unha  fin de semana xa me sentiría desexoso de voltar... Porque na loita contínua está a solución; contra as paredes, as miradas esquivas, as portas pechadas, os “tal vez”, os tipos de ventanilla, os papeis inquisidores... o asfalto, as gruas, as chemineas e os aparcamentos de pago. Dende aparta-las sabas ata desface-la cama as horas son combates... os puntiños luminosos van ascendendo facendo coma un taboleiro de xadrez na parede do fondo ¿quén moverá ós condenados puntiños?. Agora fai frio, as árbores despídense co seu bambolear de brazos mentras fecho a persiana; a lixeira presión dun trozo de plástico faime dono do sol sen puntiños e á medida... Fai tempo que non oio cantar ós paxaros, nen oio a herba que crece... só o ruido dos viciños, da estrada, das alarmas e despertadores que non despertan a ninguén se non que nos voltan a sumir no sono das horas que non pasan e do tempo perdido en calquer lugar... Unha viaxe, cada viaxe vale por tres e podes repetilos sen que nunca sexan iguais... ¡Qué lonxano semella todo os domingos pola mañan¡.

 

                                               ...      ...      ...INICIO

 

         A luz moléstalle na vista de cando en cando, tiña algo de sono e deixouno vencer un pouco porque lle doian os miolos de ler... Alí embaixo facía frio, a superficie era lisa e sen aristas; cando abriu os ollos todo parecía distinto: unha gran marcha luminosa marcada por unhas raias latía con ritmo pausado diante dos seus ollos, en tódalas direccions que acadaba a ver habia pequenos reflexos, marrons, brancos, amarelos, violetas... que xurdian e se movían entre unha masa negra moi estrana e poliforme... Todo  tiña transfondo, coma reflexo de sí cunha lixeira separación; cada pequeño reflexo era, no detalle, a suma de dous reflexos moi próximos que latían con igual ritmo e dirección. Tentou tocar aquello, pero as máns non lle respostaban así que fechou os ollos para ver que pasaba; sentía o ritmo da súa respiración ir e vir con toda normalidade, casi podia senti-lo paso do sangue polos tubiños do seu corpo, pero non podía senti-lo control do seu ser que vagaba tristeiro nas sombras e vapores da noite...

 

         Voltou a abri-los ollos por mor dunha forte sensación de calor; a mancha luminosa medrara e o número de reflexos fixérase maior e mais visible, e o ritmo seguía igual e todo seguía sendo reflexo e contrareflexo, baixou a mirada para tentar verse o nariz e foi entón cando se decatou de dúas; non, mellor catro liñas plateadas alí moi perto de él, esas non eran liñas, eran círculos: un, bueno, dous pequenos e mais lonxános, outro mais grandes e tan cerca que case podia tocalos coas pestañas. Tentou move-la cabeza para aproximalas o mais posible, pero nese intre todo o reflexo desapareceu e as manchas luminosas pegaron un salto...

         Sentiu frio na meixela e decatouse... voltou a mirar cara a mancha luminosa e, ó pouco, deuse por enterado de que seguia o ritmo da sua respiración ... voltou a pecha-los ollos.

         Case anos despois decidiu ergue-la testa; abriu os ollos e viu a paisaxe de sempre pola fiestra de sempre; o anaco de estrada, a grúa, os edificios, os coches e as catro árbores; todo alí como facía...

         Baixou logo a mirada, soriu cara ó espello da mesa e limpouno coa manga do xersey do vapor condensado... ó rematar baixou a persinana e seguiu a estudar.

 

                            ...                         ...                         ...

 

         As chemineas danzan na pista vermella sen tocarse e sen moverse, as antenas son as raiñas da festa e a música e o ruxir da cidade o alcohol entra e sae das casas en botellas de pel e ideas, a lúa volta a cambiar de disfraz.

 

                            ...                         ...                         ...

 

         Unha canción, síntome moito mellor. Non deci-lo que penso pode ser bó para a dor. A loita de luces no ceo, ¿Quén ilumina mellor?; as ideas nas que creo qué pronto cambian de senso cada gota de tinta leva un minuto perdido, cada gota de sangue un minuto de vida, cada gota de sudor un minuto de esforzo e cada bágoa un minuto de sufrimento.

 

                            ...                         ...                         ...INICIO

 

-“Hola”

-“Hola; ata logo...¿viñeches correndo?“

-“Que o dis ¿pola chaqueta?”

-“Si, ¿non tes frio?”

-“Non, viñen andando e lembrando unha canción e cando me din conta era algo tarde, así que apurei un pouco; ainda así cheguei puntual, ¿non si?”

-“Si, non se che pode por pega... ademais, a chaqueta non parece que che faga falla”

         Os pasos trocaron o seu ritmo no paso de peons e fixéronse carreira.

-“Sempre cruzas así, ou é por facer deporte?”

-“Xa te irás afacendo coma a outra xente, ó final veredes que tendes un gran fondo físico...”

-“¿non podes dicir nada en serio?”

-“A seriedade atenaza a miña vida por tódalas esquinas, afógame e faime pensar; Non quero ser mal educado, pero prefiro vivir contento, sobor de todo cunha botella...”

-“Sempre falando do alcohol, non tes remedio”

         E foi outra tarde de voltas e bar, o cine foi o mellor e o demais pode esperar...

 

-“Ponnos dous con leite cando podas”

-“Agora mesmo podo”

-“Bueno,...eu sempre teño claro todo; non teño nada que facer en nada”

-“Dende logo non es...¿sempre esperas o peor para ti?”

-“Así sempre estou preparado para o peor e se ven menos malo xa me podo poñer algo ledo”

-“Non debes gañar para disgustos... ou non sabes apreciar o bó da vida”

-“Si aprecio o bó, cando o perdo... enton e demasiado tarde para chorar”

-“... os seus con leite... centovinte”

-“pago eu, tócame...”

-“non, ti pagaches no París o outro día, agora pago eu...”

-“pero,... coma queiras”

 

         Nos pocillos quedaron as verbas dos dous e os restos de zucre disoltos no café; logo o autobús marchou e tódalas aceras o miraron...Estirou as mangas da camisa e acomodouse a chaqueta debaixo do brazo para botar a andar por unha rúa mollada e gris de faroles sucios e letreiros apagados. Os ruidos da noite enchian o portal dunha casa vella.

 

-“desculpa, ¿tes hora?”

-“si,... as dez e media”

-“¿fumas?”

-“non; gracias pero, eu non fumo”

-“vale, ata logo”

-“ata logo”

 

                            ...                         ...                         ...INICIO

 

         O que acontece é que non podo mira-los ollos de ninguen sen buscares unha resposta, e sempre atopo inquisas e mais inquisas. Cando me ergo pola mañan tremo nada mais penso que ese pode se-lo día e saio á rúa mirando a todas partes; ás 11 xa estou triste e as 2 teño gañas de chorar, logo chego á conclusión de que aquel non é o día esperado e escomenzo a sonar cunha viaxe, un amor, un tempo, unha canción...

         A música vai enchendo os meus días para que me lembre do pasado e das ideas que quero manter; é raro o día que volto a me meter entre as sabas sen sequera botar un tarírolá ou cantar unha letra ó meu xeito, non podería soporta-la existéncia sen música; se me quedase xordo... non sei que faría, pero seguro que botaría a música en falla; Toda a música (bueno, con escepcions ). Ás veces bailo, ás veces canto, ás veces choro... pero as cancions e a música van na miña testa, moitas veces escrevo un poema ó ritmo dunha melodía e cando o leo teño que lelo con ese ritmo ou non vai.

         Cando un rapaz se deixa a barba coida ser extravagante; logo non a quere pero, mantenna. Pode ser un sinal dos tempos non chegados. As gotas de sudor fan un efecto gracioso ó conxelarse.

         “Porque me dices que soy tan raro / que todo salga mal no es tan malo”: algo mais, sempre algo mais; sempre algo que falla... ¿non é maravilloso que non exista a perfección?... case é perfecto que non exista a perfección. ¿Prefires que exista ou non a perfección?... é incrible como se poden trabuca-las verbas e tomar sensos diferentes nuha mesma expresión. : ¡¡¡Se nen sequera sabemos definir alguhas cousas!!! É incrible que empreguemos algo tan coxo coma a linguaxe para expresa-lo que pensamos e sentimos. Fun pola rúa do Franco esquivando pernas e miradas mentras un ser falaba en min do mal xeito que teñen as cousas para vivir, ¡¡¡si esa voz calara!!! Podo respirar, o meu corazón latexa con normalidade, os meus sensos funcionan ben, non estou mal nutrido; ¡¡¡e sempre quero mais!!!.

         Canta tristeza teño, é non sei ben porqué ou porqué non, ás veces a mellor axuda é estar calado, outras é mellor berrar ata desfallecer; eu preferiria sair en bici por ahí; subir ó Pedroso e chorar... nen sequera o alcohol me pon mellor. Só cos verdadeiros amigos me sinto mellor, con eles non hai segredos e as caricias das súas voces quitan ás bágoas dos meus ollos e fan calar a voz que berra no meu interior, pero todo está tan lonxe... Preciso da miña nai; si, de miña nai. Na cama ( en calquera ) me boto para chorar e quedo durmido; nos sonos sempre chamo a alguén ou son levado ou perseguido....

 

                            ...                         ...                         ...

 

         La cuesta con la niebla, andar ¿arriba o abajo?; “no lo sé”. El punto de los ojos luminosos y la frente despejada te sonrie desde la barra de la cafetería atestada; “¿y la calle?”, el ruido era como una barrera... de una mesa salía humo gris de pitillo y palabras... “hace mucho frio...” ;si , hace frio es mejor taparse. Los brazos buscan en la oscuridad...ya está.

         Todo el mundo se ha ido, la barra está vacía ;nisiquiera está el camarero... “bueno, volveré dentro de poco”. Y otra vez a patear la avenida iluminada. ¿El sol o la luna? ; no, las farolas. La calle de piedra marrón, los pies se hunden en el fango.

         “¡¡EH!! ¿qué haces ahí?”, escapar pronto ,escapar ¿por qué?... un perro nos gruñe en una esquina, no nos deja pasar... ¿nos? ; ellos están aquí. ¡¡¡HOLA!!! , “¿a dónde vamos?”, “nós marchamos xa”. Otra vez sólo, la alameda. Una figura negra espera en el último escalón ;empiezas a subir ,la escalera se alarga ,se estira ,se hace infinita ,cada escalón es una carrera ,cada subida una bajada.

         Nada. ¿Y ahora?. Música ,música en el aire ;pentagramas invisibles tocados desde arriba. Bailar ,bailar  y beber... ¡¡HOLA!! ,tú por aquí ,¿no estabas en inglaterra?. Pone cara de interrogante ,sonrie y se acerca, ...su pelo se vuelve cerveza.....................................................................................

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZRINNNNNNNNNNNNNNNGGGGG¡¡

No ,maldita sea ,otra vez es de día ;NO... “Charly ,apaga eso por favor”, “¿qué crees que hago?”, “podias estar durmiendo por ejemplo ;buenos dias”, “si, muy buenos”. Ahora comprendo porqué tenía frio, la maldita manta se volvió a escaquear en cuanto me despisté, piernas fuera; arriba. “no se si sobreviviré a este día” venga vamos allá; encendemos la radio (TOK) no, eso no es.. (TOK , TOK) “Y son las siete en canarias; boletin informativo”, “Manolo bájale el volumen a eso”, “si, perdona. Oye ¿te vas a duchar?”, “no, tengo que repasar”, “entonces haz tú el desayuno para los dos que yo tengo que ducharme, sino me da algo”... La ropa, ¿qué hay para hoy?… a ver, cómo está el día... persiana arriba, ¡¡¡Buenos dias cemento y piedra!!! Hace un día gris , pero no creo que llueva, esas nubes son demasiado altas para hacer nada... Caramba ya hay chicas en minifalda. Bueno, vamos a lo nuestro, apagas esto (TOK) y pones la cinta de Tchaikovsky, llevas la ropa, ¿esta camisa?, a lavar; llevaré esta otra y la chupa ligera, total no creo que la ponga mucho...¡eh!, la radio tambien; ¡Maldita sea! Se me olvidó abrir el agua (Pshhh...) Bueno haré unas flexiones mientras espero...¡¡¡buff!!!, que mal huele el suelo de cerca... 1,2,3,4,5,6,7....70. Bien, supongo que será suficiente. A ver, si ya está?; bueno, pues ¡adentro!. “Maldita sea!”, “¿qué pasa?”, “se me olvidó poner la cinta”, “ah¡, bueno”. Me cago en la  mar, bueno ahora no la pongo que cojo frio y mojo el aparato. Cantemos... “me quito la ropa, me lavo los dientes con mucha pastita y agua corriente...”, “Manolo, por dios...”, “qué quieres que haga si no puedo poner la cinta?”, “Pero, mis padres aún duermen”, “Pues tu mamá me llamó antes”, “venga, que son y veinte”, “voy, corcho; voy...”.

         La calle estaba fria  y algo oscura, había niebla. Un coche casi los atropella al cruzar, no llevaba luces; la gente de la parada parecía una remesa de cadaveres; carne fresca para las facultades... es odioso hacer lo mismo todas las mañanas.

 

                            ...                         ...                         ...INICIO

 

         “Todo valdrá la pena; una ráfaga de viento me azota el interior, la marea sube  fluye en mi cerebro, el aire se aparta y no me deja respirarlo, es como andar por un abismo.”

         Se embutió en su grueso y ligero chaquetón, hizo un ademán con el pelo  y envió una mirada clara, tibia, maternal, cariñosa; dilatando las pupilas con el brillo de la mente limpia. Sus risorios tiraron y formaron una sonrrisa sincera, amistosa, memorable... “dios mio”, me dije “siempre igual”.

         Sentiste como una oleada de calor en tu interior y como un cubo de agua fria por los hombros y la espalda, bajaste la mirada y supiste que nunca tendrías más.

 

-         y ¿ahora qué?

-         Unos folios blancos, calles desiertas, un bar y seguir...

-         ¿Para qué?

-         ¡Uf!, es cansado, pero vale la pena seguir porque siempre volvera un buen momento.

-         ¿Cómo?

-         No importa, lo mejor es seguir contento de uno mismo y no pedir la paz.

 

Alla en la calle de piedras grises y marrones un ser extraño, pequeño, lento, variable... se moja con el vómito celestial... sus miembros, extremidades, prolongaciones se doblaban, contorneaban en todas las direcciones menos hacia delante.

 

“Bueno, puntos. Por hoy basta” Mientras levantaba la vista hacia el cassete y cerraba la carpeta rápidamente como para evitar que se le escaparan los folios que contenía. Al instante el silencio llenó la habitación y entornó los ojos sin hacer caso a lo que decían.

“Desde luego, no tiene sentido”; observó el gesto de su amigo: rápido, conciso, sin lugar a réplicas y encendió el cassete al tiempo que se ponía de pie  observaba la cara ovoide de Pepe apoyado sobre el estribo de la cama-sofá como esperando que la guillotina soltase sobre él su hoja. “¿qué, no te gustó?”; sin esperar la respuesta dio media vuelta y desapareció en la cocina. “No puedo opinar porque no entendí nada”. Todo el tiempo su mente había estado en máxima concentración intentando entender aquellas palabras hiladas para que adquiriesen un sentido... Tal vez se tratase de una historia de amor... Lo de la mirada parecía claro... “de que va?,... escupió sin dirección pues él le daba la espalda en la mesa y Justo no era más que una sombra  y una espalda en la cocina.

“De nada; justamente, no quiero decir nada. Que cada quien se imagine lo que quiera” Le dijo al aire que le preguntaba con voz de Pepe. Sintió el aire caliente de su respiración en sus pilosidades desarrolladas y una lágrima saliendo del ocular derecho... ¿por qué?, no sé porqué lloro si no estoy triste ni borracho... La sangre le iba a reventar en la piel... “Me voy a un bar”.

 

 

                            ...                         ...                         ...

 

         La habitación-casa-hogar-guarida-refugio-carcel-dormitorio olía a aceite y a limpieza de baño, mezclado con la estridencia de un cassete instalado justo detrás de la cabeza, al compás de la bombilla desnuda encima de la mesa le producía una sensación de sueño inevitable...una batalla: Yo quiero “X”, yo quiero “Y”. Incompatibles, escoger uno... Se levantó del sofá  y se dirigió a la ¿terraza?, no; ¿balcón?, tampoco, tal vez lavadero anexo... La única zona en la que podia dar el sol; que se paseaba en algún lugar allá arriba, fuera de las paredes amuralladas del edificio; la única donde llovia de forma natural con las estaciones del año; que parecía no querer saber nada con el invierno, la única en la que podía oirse una voz extraña o un sonido insinuador rompiendo el silencio de la noche que parecía eternizarse en aquel lugar-hogar de la calle centrica...

         Volvió a concentrarse, (“¿a qué venía?”)...(“¡ah!, si la fregona”). “aquello de allí”... Una mirada lo sorprendió desde la ventana contigua y le hizo sentir su desnudez de pantalón corto, luego la cabeza se redujo a una mancha negra tras un cristal rugoso; bajó la vista y cogió el objeto largo y el cilindro de plástico con fondo para llevarlos al interior.

         Desde la cama de dudosa fiabilidad observó a las mujeres de Ramiro en la pared de enfrente y sintió la llamada de esa boca abierta, aquellos apéndices pierniformes, aquel vestido de costuras de acero contra la presión, la mirada al vacío. Sentía un escalofrio en la entrepierna al observar aquellas fotos  su mente se lanzó hacia la imaginación recreando las horas en arrancar las figuras de la pared, darles vida y poseerlas. Cualquiera servía, pues en esa pared todas las pechugas eran de primera y los  muslos combatían por mostrarse más: S.S. estupenda; M.S. fenomenal; X.X. encantadora... así hasta el infinito. En su memoria se recreaban pasajes pasados  y su organismo inició por propía iniciativa la diversión. Llevados, como en un sueño, por la imaginación, la memoria  y el deseo de lo prohibido sus ojos sufrian aluinaciones pasajeras viendo como las figuras se movian y dejaban entrar una figura masculina en su espacio; su piel se erizaba en ondas de contacto y se humedecía en sudor, todo su cuerpo se declaraba independiente del mundo.

         Las figuras de las fotos contactaban y se integraban a la velocidad que su mente deseaba y con los movimientos que su própio cuerpo realizaba, la vista no bastaba ahora para ver la escena así que cerró los ojos; inserbibles en un mar de sensaciones.

         El aire caluroso de la habitación registró en ondas los ruidos de la cama, el calor del cuerpo y la respiración acelerada...

         Cuando la música volvió a sonar era tarde para comer, la cama humedecida fue hecha con ademanes bruscos de frustración y la ropa llenada por un cuerpo cansado de existir como tal; los libros fueron cojidos por manos húmedas y calientes que rezumaban placer y asco.

         Cuando la música volvió a apagarse sonó un portazo.

 

                            ...                         ...                         ...INICIO

 

         ¡Contra la pared! Siempre solo y contra la pared... desde el sofá parece que aquel negro de blanco no va a encestar en el aro y que caerá sobre uno, después de romper su carcel, con la fuerza de su raza de años de esclavitud. El techo se ve vacío, parece el refleno de un pensamiento, un recuerdo, un sueño.

         Solo el techo; ni limpio, ni sucio; ni claro, ni oscuro; ni brillante, ni apagado; ni sólido, ni blando. El techo, que desde el sofá parece tomar estructura de cúpula celestes, se agranda, crece, se desarrolla y lo ocupa todo. Los apuntes se resbalan de una mano que golpea sin palpar al cassete que enmudece. En la oscuridad brilla un rostro  arden unos ojos, una lágrima no quiere salir para apagarlos... El aire falta en los pulmones, todo son paredes y columnas, el pulso se acelera y la boca se abre en busca del fluido para llenar de vida al cuerpo.

         Salir, salir de prisa, sin mirar atrás, sin cenar. Bajar, bajar a saltos de dos, tres, cuatro, seis escalones. La calle va encajonada entre edificios que no dejan ver el cielo, pero allí hay aire...claridad... Una cerveza, pronto o nunca. Hay que apagar aquel incendio antes de que nos queme.

-         Ya estás aquí

-         Si, ya vine.

-         ¿adonde fuiste tan corriendo?

-         Necesitaba dar un paseo, me sentía fatal.

-         ...Tio, estas raro; ¿te encuentras mal?

 

La mano grande, pesada y llena de dedos dio un golpe breve y conciso en la mejilla.

 

-         ...no, físicamente no me pasa nada...debe se la morriña. El suelo está asqueroso alguien debería pasar la tarde fregando para olvidar.

-         ¿Ella?

-         ...Si.

 

Un balanceo de cabeza; por hacer algo los risorios se contraen y deshacen el gesto imperterrito de aquel que sufre por amor para escupir un estiramiento de labios sin sentido hacia la altura del rostro amigo.

 

 

-         ...Vou frega-lo chan

-         no, nos vamos a un bar a beber algo y te enrrollas a una tia; ¡verás qué pronto olvidas!.

 

En ascensor los seis pisos eran cómodos de bajar y subir y la calle no parecía tan cansada. La noche empezaba a dibujarse en las farolas proyectando luz y sombra por las acera; los locales llamaban con el canto de sus escaparates y adornos.

 

-         ¿Dónde?

-         Ven, vamos a (...) allí siempre hay chicas.

 

La conversación del camino se basó en el reconocimiento de una serie de traumas y su poca probable solución en una tarde “por buena que esté”. Frente a la puerta alguien dio la vuelta. Sus ojos, su cabeza, sus brazos, su ser, sus recuerdos, todo siguió a sus pies en un vaguear sin sentido por los escaparates porque al dar la vuelta a una esquina volvió a encontrarse contra la pared.

 

 

                            ...                         ...                         ...INICIO

 

         Meter la llave, girar hacia la derecha y, al sentir un golpecito, empujar. – “boas” –“hola, tonto”.

         Empujar hacia atrás, un suspiro, ganas de llorar y de “explotarlle tódolos graniños ó renacuaxo este”. “¿estás só?”. “si”.

         El cuarto, las hojas y el boli. Ponerse cómodo; otra conversación insípida, el recuerdo del primer poster: “¿cuál era?, no me acuerdo, pero ponerlo fue un lio”. Poner la “gloriosa” novena... “a ver que lles poño hoxe”.

         Había apuntadas varias pistas: Vestíbulo do cine, partida de cartas, autobús... todo lo había apuntado una noche ( ya no importaba cual ) en casa de Justo, la misma casa que visitó hace una hora para comprobar el gélido ambiente que reinaba en ella, casí una muralla de acero frio y liso, transparente y pesada... “hola, solo venía a ver como estabais...”

         La salida del cine le confundió con la ciudad, con la carretera de cualquier parte, con la acera en obras de Madrid, la gente indiferente de Barcelona, las ruinas de Peking y la luz de las farolas de Compostela. Vagueó ahogado en su deseseperación, su sueño y su soledad; tarareando el cuarto movimiento y mareando al gernika con un movimiento de su índice...los ojos de la locura de Alex le perseguian por la ciudad; su vestimenta blanca, sus botas negras, sus broches en forma de ojos y su sombrero de hongo negro se superponían a su imagen... silbando el cuarto movimiento y hablándose sobre lo bueno de ser uno mismo.

         Un café en su bar preferido, una lectura que le demostró su incapacidad, su falta de concentración y lo lejos que estaba de todo... “¿Cómo entender cuando alguien te quiere explicar lo que sientes?; peor es si alguien te explica como alguien te explica lo que tu sientes”.

         Pronto la acera fue todo lo que le preseguia, ya no valía llorar, rezar, ni pedir; había que hacer algo, había que cambiar. “Venderme” como se lo planteaba. “Si por lo menos fuera venderme, pero estoy seguro de que de un cambio así no sacaré nada y lo perderé todo; lo poco que tengo, yo mismo.”

         Era un pasillo largo, tanto como el tiempo que había pasado desde la última vez que lo vió. Las paredes eran enormes desde la pequeñez de su edad y estaban hechas de multitud de piececillas verdes como su consciencia. El suelo era de terrazo veteado, aunque él no sabía lo que era eso. El cielo era raso y translúcido como su mirada infantil; ¡qué lejano está aquel pasillo!, en él vi crecer a un niño...

         El rugido de un autobús lo sacó del recuerdo, unos ojos indiferentes lo contemplaban desde la cabina.

 

                            ...                         ...                         ...

 

         Aquella mañana no había ideas en el refugio, los ruidos se colaban desde las ventanas del patio de luces: el olor del café de sobres, las duchas abiertas, las radios cantando la mañana. La boca se abrió para soltar el aire de la noche, el suspiro de la soledad, los “buenos días” a la pared de los posters... (hoxe sesenta) al suelo; siempre arrastrándose, caminar con el pecho. Arriba y abajo: 1,2,3 ( ¿por qué non  paso de todo e marcho tódoala semana de viaxe?, a Fisterra; estaría a dios) 19,20,21 ( Chamar ós de Lalin e dicirlles calquer cousa para que veñan hoxe á noite) 39,40,41 ( ir a Ortigueira a... nen sequera sei onde traballa) 55,56,57 ( que ben me viría que alguén me fixese caso ) 59,60...(¿hora?) el tiempo parecía volar cuando uno quiere retenerlo y olvidarse de unos cuando desea que pase rápido. Tan rápido voló el tiempo como la masa blanca, espumosa y siseante-chirriante se dejó sentir desde la olla de aluminio sobre la plancha de aluminio en la cocina de aluminio... Los vasos se alineaban abajo, en un estante; los hay de todas clases: de mayonesa, de salsa de tomate, del bar, del pub, de los amigos, de los vecinos... escoger uno cada mañana era un verdadero problema que resolvió utilizando siempre el mismo, los otros adornaban mucho con la puerta bien cerrada.

         La cinta se canso de hacer sonar la novena y lo anunció “CLANK” justo cuando la puerta hacia “BLAMM”; fue un diálogo apasionado. Más lo fue el de las paredes del ascensor con el suelo y con la puerta, todas sonrreian y daban los buenos días y la puerta deseaba un buen día.

         En la calle había personas (lo cual es raro porque normalmente solo hay gente) y hasta se oyó un “buenos días”; al dar la vuelta encontrarás con quien te saluda: tirón de esternocleidomastoideo y apertura de pestañas... “¡ah!, es ti, bós días”; sonrrisas mañaneras.

 

-         a clases?

-         non, ó cemiterio

 

Gesto de sorpresa y risa...

 

-         ni por la mañana estás de buenas...

-         “como quieres mentes puras si cagamos juntos?”

 

El camino era un largo zigzaguear baldosas rotas y charcos sucios; vuelos sobre andámios  peligrosos vados de ríos de asfalto con cocodrilos de acero y cuatro ruedad... toda una aventura llegar a clase de geología.

 

-         Bós días

 

Caras largas contemplan el origen del saludo, sus ojos son como números y sus bocas como fórmulas...

 

-         ¡ah!, eres tú.

 

Escoger sitio también requiere su tacto. Podría venir alguien que no fuese mal estudiante, sentarse a tu lado y desconcentrarte mientras intentas pensar en un viaje con una pregunta como “¿qué dijo?” o, lo que sería peor, preguntándole algo a aquel ser ( el que fuera) que se pone en el altillo a hablar.

 

                            ...                         ...                         ...INICIO

 

“HOY COMO AYER, MAÑANA COMO HOY...” (bequer; rima LVI)

 

         Encontrar sitio para aparcar no es fácil, sobre todo si tienes que hacerlo en una acera determinada; además la calle del fraile pistolero es una de las más céntricas. Montar guardia, como si persiguiesemos a una chica; ( tu, que miras?) “Hola”. Un azul se acercaba por la acera, un mono azul. “estou esperando para coller sitio...é que teño que baixar uns mobles...si, coma vostede diga”. Arrancar;¿dónde está...?; ¡ah! Si, del lado derecho; siempre dije que Mary es una conservadora. ¡Música!; marcha atrás...y, ¿ahora qué?..¿e logo?... “mentras dou a volta vou perde-lo sitio”... “veña hom; só ata ahí atrás” ... “graciñas”.

         Cinco minutos, cinco minutos más y son diez... “¡menudas hembras pasan por esta calle! ; ¡así no hay quien estudie! Suerte que me voy, ¿o no?; después de todo voy a estudiar lo que quería, ¿no?. ¡ pero, ¿quién coño...?. “¡ah! , es ti, ¿ e logo?”... “nada, esperando para aparcar”... “é que teño que baixar uns mobles de ese portal”. Señalar es malo manolito. “ e ti?”... “levas prisa?”... “vai un café ás catro”. E dalle co café, total esta pasa de nós; ¡ bó ¡ é o mesmo. “si, nese portal ; sexto C”... “ata a tarde”. Son la hostia, por un coche ya cambian la manera de tratar a uno. Bueno, por lo menos tengo el café pagado.... ¡¡coño, que se nos meten!!. “eh!! Ti; ahí vou eu que levo vinte minutos esperando” ... “é que teño que baixar uns mobles...”.

 

         “Non, se o coche é da miña irmá...eu teño un R-5 de ¡¡uf!! Non sei cantas mans e catro marchas”. ¡¡ que ollazos nin dios!! ; parece que uno se hunde en ellos ; lástima de sosedad. “non, mañan non vou a clase, xa non volto mais”... “cambio de carreira...” ... “si, alá en Xoan XXIII” ... “a Vista Alegre... á casa dunha amiga da miña irmá”. Me cachis, esta es de las que llevan un anzuelo siempre para ver como vamos picando. “si, bueno eu;...non te rias que me desconcentras” ... “home, por que si ti ris non podo pensar”. ¡¡toma frase!!; no si a frases soy bueno, lo que pasa es que el resto... “non te preocupes muller, seguro que nos vemos mais”. Oye, ¿tendrá pareja?; al fin y al cabo no parece muy tonta y ¡¡tiene unos ojazos!!... “e o teu mozo, ¿non será ciumento?”... “eso é mentira, seguro que tes alá en ...” ... “si, por alá” ... “¿non?,non mo creo”. Está en el bote muchacho¡¡¡ ; tiro de tres de espaldas a tablero y entra limpia¡¡¡. “logo, estudiarás un montón...” ... “si, ‘vida universitaria’, ¿non?” ... “a min gústame ir ó cine” ... “¿si?, pois non o sabía; ¿en que cine?” ... “Pois case me dá tempo de ir antes de marchar a levar as cousas á casa” ... “con chegar sobor das oito...” ... “ata mañan, mañan teño que devolverllela” ... “Non, o meu non o traerei porque senon non gañaría para gasolina, aparcamentos...e multas” ... “si, teño que darme prisa...” Venga hombre , acaba de una vez e invítala al cine... “¿queres vir?” ... “xa, comprendo”. Bueno, pequeño fallo subsanable. “por cartos non te preocupes” ... “Bueno, si é así ... eu teño que darme prisa se quero coller entrada; ¿seguro que non queres vir?” ... “si... claro...non te preocupes, pago eu ... a próxima vez pagas ti” ... “bueno, pois eso , tranquila... ata outra... (mua)... chao”.

         Naquela sesión de tarde había unha butaca que non paraba de facer ruido e un cerebro que non paraba de dicir ¡¡¡GILIPOLLAS!!!.

 

                            ...                         ...                         ...

 

         Na escuridade quente estase ben; este sono que se bota entre as curvas do autobús e as cassetes asasinas dos pilotos é o mellor para chegares o luns a tempo ás clases.

 

-         oye, ya llegamos

-         gracias.

 

Abriu os ollos; as luces dos faroles fixeron á costa de Pontepedriña case tal e como a deixara facia setentaeduas horas e parecía tan distinta¡¡¡... Sentiuse canso de nada e só tiña gañas de chegar a un bar. Puxo a chaqueta e abotoou o pantalón; soriulle a unhas rapazas que estaban na acera e mandoulle un bico a outra que pasaba cara á casa ( “no, si ligando soy la ostia” ) e ainda se sentiu mais apagado, mais canso, mais gastado, mais vello. E pensou que cada fin de semana envellecia por catro e que ó rematares o curso saerianlle canas ata nos sobacos.

O seu sorriso interior sorprendeu ós ollos dunha loira de perruqueria que fixo un xesto de desprezo e torceu a mirada. ( “esta claro que no me como un rosco” ) sentiu unha fonda pesadez no peito e como se todo o aire do autobus se separaba do seu corpo para deixalo mais aillado ainda; apretou os puños e tentou sorrir outra vez; xa era inutil, aquel xesto de aquela descoñecida iballe a estropear a noite de domingo.

Baixou coma un lume, abriu a porta das equipaxes e colleu o seu bolso entre todos dicindo: “Ven morenita, ven...” botou o bolso ó hombreiro, callou o chapeu e meteu as mans nos bolsillos; dubidou... podia esperar por alguen coñecido (¿para que?) cruzar baixo a ponte só era mais comodo. Tal vez, esa fose a única vantaxe de ir só. Despois de un montón de pasos, varios pensamentos, catro cruces de rúas e unha volta de esquina atopouse diante do portal... (¿ya?).

Subiu no canso ascensor e entrou no desterro... non habia ninguen; desfixo o bolso e meteu os calcetins na neveira... voltou a quitalos e meteu a comida na neveira e os calcetins no armario. Ó mirares cara ó escritorio sentiu a chamada do libro de química e dos apuntes de fisicoquimica que non entendia e sorriu cara a eles, a cama tamén o chamaba para sequires sonando... pero él escolleu a rúa, o descoñecido. A ducha foi rápida, a cea inexistente; pronto deixouse de escoitar música, e mais pronto se oiu o portazo na noite.

Nas voltas das escaleiras pensaba, imaxinaba, vislumbraba o que ia facer... (“y ...¿si encontrase a ... podria invitarla a algo, ir al cine o a pasear y...”) e sonaba mentres baixaba polas escaleiras que atopaba a aquela súa sombra na escuridade e sua luz no día.

Ó chegares á porta ainda non puidera bicala, pero xa era sua... na rúa o ruido non o deixou seguir e despertou (“merda”) colleu un camiño sen marcar polas rúas, deu volta a unha esquina e entrou nun bar; escomenzaba a noite do domingo¡¡¡.

 

 

                            ...                         ...                         ...INICIO

 

Compostela (...) de 1989

 

         Bueno, non lle vou por o de sempre si non seguro que non o entende, así que vou buscar a orixinalidade. Tal vez si a deixase elexir a ela o saudo que mais lle conveña, despois de todo eu non sei que porlle así que podemos espetarlle esto, entre parentesis.

Bueno, esto está ben; tal vez o repita noutras cartas, así non teño que mollarme e deixar a miña opinión ó descuberto ainda que ;¿qué cona importa o que eu opine si ela opina o contrario?; pero, si lle digo o que opino doulle unha vantaxe  pois sabe qué resposta atopará pola miña banda e eso non é bó porque no suposto de que as cousas lle vaian mal pode intentar voltar ainda que non o sinta moito, pode intentar voltar porque sabe que o ten seguro e que non pode fallar; así que conven non deixarlle nada claro, é mais, en pormos algo chungos, algo así coma...

 

“non sei porque che escrevo si non temos de que falar...”  ...esto,... tal vez esto sexa un pouco duro, non sei... aquela tarde no lugar de sempre dixera algo así coma que as cousas costa arriba lle daban gañas de subir ou algo así; foi unha tarde rara; diferente. Fai moito que non vou por alí... Bueno, tampouco se trata de pasarse, despois de todo buscamos manter unha relación amistosa e non unha cadea de reproches ou insinuacions; buenos, esta fora...

         ¿E de que lle falo eu nesta carta? ; non creo que deba contarlle toda a xente que coñecin porque logo soltará aquelo de “era de esperar” e ademais ainda non fixen nada que mereza a pena seres contado agas un paseo pola alameda ( ademais do cine, pero eso non conta ) e non creo que capte o significado que pode ter eso para min... tal vez se lle digo a frase que me soltaron, a de Bequer pode que capte algo... Bueno, logo ¿qué lle conto?.

         Cando pechou o sobre e puxo o enderezo non puido evitar pensar que era a primeira carta que lle escribia e que non era unha carta como ela merecia no seu pensamento, pero si era unha carta contextual; tal vez aquela frase de “ foi mellor así” lle poidese dar algun quebradeiro de cabeza nuha posible reconciliación, pero seria facilmente explicabel en base ás actuais circunstáncias, no fondo todo o que dicia na carta era verdade (ás veces demasiado clara) e pode que esto, o feito de estar baseada na verdade do seu interior fose o úico que diferenciase a esta carta de amor de una documento polítco; ambolosdous son circunstanciais un verdadeiro e outro falso.

 

                            ...                         ...                         ...

 

         Coma calquer xoves pola noite deambualba polas rúas buscando... o próximo bar.

 

-         ¡¡¡¡HOLA!!!! (coma un berrido apocalíptico xurdiu da boca dunha galeria, coma si o chamase o bar enteiro).

 

Adentrou a vista polo tunel e non viu ren, ia voltar a andar cando...

 

-         ¡¡¡ OYE, Estoy aquí!!!!

 

Enton parou os pasos e voltou a mirar, un corpo apareceu na boca da galeria, sorriu e abreu os brazos; a memoria funcionou e recoñeceu ó rostro. Avanzou.

 

-         Hey, hey, hey... ¡¡¡es el rey!!!

-         Hombre, pensé que no te acordabas, ¿qué es de tu vida?

 

Deronse a man con forza e foron deglutidos pola sombra da galería...

 

-         Pues nada tio, de paseo por los bares... casí no te veia desde afuera; ¿cómo va todo?.

-         De coñas, no tenemos exámenes hasta sabe dios....y;... a ti no se te ve nada.

-         Bueno es que ahora vivo lejos y no paso por el centro más que a emborracharme...

-         Nada, eso no es escusa... que ahora no se te ve pero es que nada; además, prometiste visitarnos por la facultad de vez en cuando y aun no viniste; eso que me debes un café...

-         Bueno, por eso no hay problema... te pago unas cañas aquí...

-         No, yo quiero que vengas por allí de vez en cuando...

(...)

-   ¿oye, con quien andas?

-   con unos del pueblo, ¿y tú?.

-   nada; yo estoy solo que esta gente no sale ni a tiros.

-   Bueno, pues vente con nosotros

-   ¿hasta que hora pensais andar por ahí?

-   je, eso ni dios lo sabe, no depende de nosotros.

 

E a noite foi caendo a golpe de bares, de cervexas, de ritmos tolos e de conversas estranas; os estudantes compostelans divertíanse enchendo o seu sangue dun novo xeito de vivir no que a superioridade parecia desaparecer diante dunhas cervexas e as normas as dictaban o aguante do corpo e o aguante do dos demais...

Nun bar perdeu a pista dos supervivintes e tras várias esquinas atopou a rúa que buscaba, quedábanlle moitos pasos ata o portal, a porta e a cama; pero a noite era acolledora e deserta, perfecta para pensar e para sonar. Pola rúa esqueceu todo o que levaba pasado: O selectivo, a pre-inscripción, o mes en bioloxia, os nervios, o troco de carreira... maña ás 9:30 tería que ir a clase (tanto daba do que fose) e á 1:30 collería o autobus para a casa, non tiña gañas de nada, pero pensou en todo o que tiña que facer e de só pensalo sentiuse canso...

Cando se topou ca manta o reloxio (un deses xaponeses) facia piii-piii por sexta vez dende as doce. A bruma tapoulle o pensamento e durmiu...

 

 

                            ...                         ...                         ...

 

         Mulleres, mulleres... ¿serán eses seres tan distintos de nós?, ¿por qué saen coma centro de tantas actividades?,¿por qué se lles despreza en tantas outras?;¿non pertencen coma os homes a especie humana?,¿non pensan, escreven, falan,sonan...coma os homes?;¿qué teñen que as fai estares tan por enbaixo e, ó tempo ,tan por riba dos homes?. Semella coma si ese alonxamento que sufren dende que a forza bruta acadou o control crease un muro segredo no interior das mulleres que chamase ós homes á súa descuberta...¿será tal vez o seu frio poder de dicir si ou non?; ou ¿seguirá sendo a búsqueda do brazo protector, forte que asegure unha longa existencia e abundante prole?.

         Mulleres-desexo, mulleres-espello, mulleres-espantallo, mulleres-armario, mulleres-home, mulleres-sin cabeza, mulleres-fatal... ¿por qué non enfocalo ó revés?;¿non podería ser que (dende o punto de vista femenino) o home fose o obxecto de tódalas artes e partes; o obxectivo da ambición, o furor das masas, a dependencia contínua...?. As sociedades que se din “ben organizadas” teñen homes e mulleres políticos, mulleres e homes estrela, traballadores e traballadoras, marxinados e marxinadas... pero, seguen existindo os substratos da vella tradición: hay mais revistas de mulleres que de homes (do corazon ou eroticas?); segue existindo o “acoso sexual” masculino...

         Tal vez o equilibrio (ainda que encoberto) sexa o indicador do “avance mental” dunha sociedade, pero: ¿cara a donde?. A igualdade total que tanto se desexa non é conqueribel dende posicions cómodas en despachos; é un problema de educación, e debemos escomenzar por nós cunha auto-educación non discriminadora; non pido nin quero unha sociedade fria e calculadora senon unha sociedade xusta...

 

         (Joder, este comentario no lo va entender ni su madre, al final no sé si dije digo o digo Diego... lo mejor es que lo empiece de nuevo...)

 

                            ...                         ...                         ...

 

         (Deus, si o sol se calmase un pouco sairia a toma-lo sol). As rendixas da persiana debuxaban un amplo mosáico na parede, no sofá e no chan; pechouna de todo e deitouse... o calor transitaba pola sala en ondas de fume invisibel e todo o ruido que se escoitaba era o balbuceo da televisión de sábado que non era igual que o dos outros días, pero daba o mesmo noxo.

         (Tal vez haxa algo para o vídeo) O esforzo de se erguer foi o suficiente para crearlle unha descompresión e voltou a caer no sofá sudando, (a la mierda todo)..., unha man buscou o mando a distancia (o gran invento da vagancia) e presionou... Pof!!! . O balbuceo calou e o calor remitiu de súpeto (vou durmir e estudo pola noite...);revirouse no sofá, pechou os ollos e acomodou os testículos de xeito que non lle molestasen ó cruzares as pernas.

         Se tivese o coche... non sairia da casa, estou moi canso... iria á praia, a Portosín... baixaría ata o centro tomar unhas cervexas frias...teño que estudiar, ¿por qué teño que estudiar?; se todo remata pasado mañan, se non sei se servirá de algo, se vou seguir buscando sen atopar... ¿e que busco?, ¿qué quero?, ¿hai un obxectivo?... este sol faime afogar; deus, o que faría por estares lonxe de todo... si aquel día houbese sido distinto si de verdade eu fose o tipo que quero ser; tal vez, agora non estaría só; estaría xogando ás cartas, ou sentado na sombra da Quintana cun litro de cervexa na man... iria ó cine, pasearía as rúas e acabaría borracho nuha acera sen estudar...

         Pouco a pouco foise quedando durmido e a derradeira imaxe foi o inicio doutro sono...

         A trona despertouno mais tarde, unha nube negra saia tra-la colina, o vento sopraba e os lóstregos alumeaban o horizonte sul (alá esta o sul, alá detrás da persiana... vou estudiar para marchares ó sul... a non facer ren). As follas dos apuntes foron pasando dun lado ó outro deixando algo no seu interior...para esquencelo dempois do exame.

         “Menuda gilipollez, ¡!!que coño me importa que... si no me va a servir de nada¡¡¡ e a auga escomenzou a caer arrastrando a terra, a suciedade, o lixo...

 

                            ...                         ...                         ...INICIO

 

         “Hola, hola”... “hola, hola” “antes de xantar voume duchar...que teño uns nervios...” “¿e logo?” “o primeiro exame da universidade ¿non e dabondo para teres nervios?”.

         O sol daba de firme nos apuntes, os apuntes queiman e o sol chama a pasear “non quero pensar no exame, paso de repasar mais; o que esta feito feito está; “¿hai auga quente?” , “si” , “pero mejor que comas primeiro”, “non, dúchome primeiro e logo como...”. A música escomensou o baile, a ducha abriuse en DO e a roupa ia caendo (é importántisimo sair ben deste exame, é vital non perder a confianza, vou gañar; sei que podo). Meteuse baixo a auga e escomenzou a frotarse, ó momento notou que se lle nubraba a vista... “mierda”, “¿qué pasa?” ; “metinme na ducha cas gafas postas...” ... o resto do tempo quedou sepultado baixo o medo ó fracaso, o autoconvencimento e as lembranzas de loitas pasadas. “Mira que meterse en la ducha con las gafas...” na rúa ainda escoitaba as risas da casa... que lle desviaban do medo cara a vergoña.

 

         “Hola,hola”, “Hola (...), pasa”. O café foi o alivio dos alivios, unha boa conversa quítalle o medo ós mais valentes (que son os mais medosos) “pero, lo llevas bien;¿no?”, “si, pero coma é  o primeiro non sei... din que é tan difícil...”.

         Na rúa o ruido dos coches non lle deixou pensar (que ben) no que tiña por diante, o café estaba pago e a costa semellaba menos costa que de costume...

 

         “Hola,HOLA”... “GfMmmnn” No pasillo cada persoa semellaba unha neurona exitada e exitante, unha terminal demasiado recargada para recibires mais chamadas que a da lista... “Antela...”, “Si”; “Abelenda...”, “si”... era como unha petición de matrimonio, era a vida mesma. “Oye, y no sabrás...”, “non, non sei ren, non quero falar de nada”. Eran os “nervios a flor de piel” a “acción da adrenalina”, os pitillos encendíanse, danzaban e apagabanse como un lume forestal ou unha manifestacion con velas.

         A  primeira aula estaba chea, a segunda escomenzaba a recibir carne para o exame coma unha trituradora que engule carne para picar... limpa e marcada, carne de res ou tenreira... Xa van polo “L”: “López...”, “-SI”. “Suerte...” dous bicos estalan no aire coma un só. Un cobadazo entre amigos e un soriso; “Luisa, te toca, suerte”... idem de lienzo.

         Xa chegaba, xa viña , era tan tardon e tan curto coma un orgasmo, pero non producía ningun placer; tódolo mais unha decepción... ( entrares coa dereita é importánte). “¿Dónde?” ... Unha silla, unha silla normal coma a de tódolos días, !Que diferentes son¡ se levase escritas alguhas das respostas do exame. Non tiña cables, nen cordas; pero ben podia se-la silla da morte. Non era comoda, nen falla que facia...

 

         “Hola, hola”, “hola” un sorriso superior a todo o descriptibel inundou a súa vista, nubrouna e o medo desapareceu, fundido en aquel calor... “¿cómo lo llevas?”, “bien, ¿y tú?”, “Yo, fulanito ...”, “...preguntaba si estabas bien”, “ben nervioso”, “bah, tonterias. Estos examenes se enfrentan sin miedo”, “dá gusto oir falar así a unha muller guapa (toma frase)”, “Te parece un buen lugar para ligar?”, “nunca hai lugares malos”. Na conversa foronse sumando compañeiros e , o final, aquello era un galiñeiro; cando chegou a hora das preguntas pensou “Ven, muerte, ven...”.

 

         Ó abrires a porta pasou por diante de todos coma un cohete, coma unha exalación baixou as escadas e foi ó bar. “un quinto frio”. Pouco mais tarde chegaron os outros. “¿qué, tan mal te salió?”. Tomou o quinto dun grolo e pediu outro, pagou dou a volta con cara triste, chorosa, debilitada: “que va, saiume de puta nai...”, “pues ,cualquiera lo diria”, “é que sempre fago o parvo nos exames...”.

 

         Dous meses dempois, na clase o balanzo ia caendo coma un xuizo final no que só os elexidos son chamados... os mortos eran invisibels; os resucitados (aprovados condicionais) agardaban o purgatorio do segundo exame. A lista era longa. “houbera preferido ser dos primeiros”... “López... 6,75”, “López.... 5”... Cando escoitou o seu nome “sete setentaecinco” deixouse caer pola silla abaixo e debuxou un grande sorriso idiota.

 

 

                                                                           INICIO